تربیت فرزندخانواده متعالیکودک متعالیمادر متعالی

مادر و فرزند و چگونگی شکل گیری روابط بین انها

مادر و فرزند و چگونگی شکل گیری روابط بین آنها:

مادر و فرزند همواره رابطه بسیار صمیمی و نزدیکی از همان دوران بارداری مادر با یکدیگر داشته اند. آیا تابحال به رابطه ی مادر و فرزندی فکر کرده اید؟ آیا این رابطه می تواند بر روی شخصیت کودک پس از تولد تاثیر بگذارد؟ ممکن است این سوال برای خیلی از افراد بوجود بیاید که پایه و اساس روابط مادر و فرزندان چیست؟ این عشق بی انتها و بی قید و شرط چگونه بوجود می آید؟ آیا ممکن است عوامل خارجی در برقراری این رابطه تاثیر گذار باشند؟ آیا حالات روحی و روانی مادر می تواند بر روی حالات فرزند پس از تولد ویا دوران بارداری بر روی روح و روان فرزند تاثیری بگذارد؟
همه ی ما می دانیم که عشق بین مادر و فرزند یکی از عشق های بی قید و شرط و بی انتها است که با هیچ چیز قابل مقایسه نخواهد بود، اما شاید برایتان جالب باشد که بدانید این عشق بی همتا در آینده می تواند باعث بوجود آمدن مشکلاتی در بین مادر و فرزند شده و آنها را با چالش های بسیار زیادی روبرو کند. پیوندی که بین مادر و فرزند وجود دارد یکی از قوی ترین اتصالات در طبیعت میباشد، مادر و فرزند پیش از اینکه فرزند به دنیا بیاید می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و روحیات و عواطف مادر می تواند تاثیر بسیار مستقیمی بر روی خلق و خوی فرزند داشته باشد، همچنین اینکه مادر تمامی نیازهای اولیه کودک را که به او احساس امنیت و آرامش می دهد فراهم می کند. ما در این مطلب قصد داریم رابطه بین مادر و فرزند را از جهات مختلف با یکدیگر بررسی کنیم.

رابطه مادر و فرزند :

شاید برایتان جالب باشد که دوران بارداری مادر هر چقدر هم بسیار خوب سپری شده باشد باز هم مادر هیچ وقت نسبت به شخصیت فرزند خود آگاهی کامل نخواهد داشت. همه ما از کودک تازه متولد شده انتظار یک کودک دوست داشتنی که هیچ گونه نیازی ندارد را داریم اما باید گفت که شما باید خیلی خوش شانس باشید که با همچین کودکی پس از تولد روبرو شوید.
بسیاری از کودکان پس از تولد دچار مشکلات رفلاکس و یا کولیک معده هستند و یا ممکن است دارای دیگر مسائل پزشکی نیز باشند. برخی از نوزادان ممکن است در طول روز ساعت ها گریه کنند و آن هم به خاطر این است که نیازهای روزانه آنها برآورده نشده است اما ممکن است شما به عنوان یک پدر و مادر متوجه نیازهای او در طول روز نشوید، چنین مسائلی اگر به طور مرتب اتفاق بیفتد می تواند باعث درد و رنج شما شود بنابراین باید صبور باشید و سعی کنید، تفکرات منفی و چالش هایی که با آنها روبرو هستید بر روی روابط شما وفرزندتان تاثیر منفی نگذارد زیرا به راحتی می تواند وضعیت را بسیار بدتر کند، پس باید سعی کنید بجای تسلیم شدن و ناراحتی در پی یافتن راه حل باشید.

با این وجود مادر باید سعی کند خود را با تمامی نیازهای فرزندانش وفق دهد، اینکه بخواهید خود را با خلق و خوی فرزندانتان وفق دهید ممکن است کمی زمان ببرد به ویژه اینکه تمامی انتظارات مادر پس از تولد از فرزند خود کاملا برآورده نشده است. اگر شما این نکته را بدانید که شما هیچ تاثیری بر روی خلق و خوی کودک خود نخواهید داشت قطعاً می توانند به شما برای اینکه خود را با خود و کودکان بدهید، بسیار بزرگی کند. بسیاری از مادران شک دارند که نوزادان آنها با خلق و خوی همانند خلق و خوی خودشان متولد می شود یا نه؟ اما اگر شما از مادرانی که بچه های دوقلو بدنیا آورده اند سوال کنید ، آنها در جواب به شما خواهند گفت که فرزندان آنها از همان بدو تولد خلق و خوی کاملا متفاوتی نسبت به یکدیگر داشتند.

البته نکاتی که در بالا ذکر شد بدان معنا نیست که مادر هیچ تاثیری بر روی خلق و خوی کودک در طول دوران بارداری نخواهد داشت، مادر باید سعی کند در طول بارداری خود مراقب حالات روحی و عاطفی خود باشد، زیرا: شرایط روحی و احساسات مادر در طول دوران بارداری تاثیر مستقیمی بر روی خلق و خوی کودک خواهد داشت. هر رابطه مادر و فرزند منحصر به فرد و خاص می باشد و قطعاً این رابطه از همان دوران بارداری تا به دنیا آمدن فرزند طول می کشد.

سوالاتی که ممکن است در ذهن مادر مرور شود:

زمانی را تصور کنید که شما رویای باردار شدن در سر داشتید و حال واقعا شما باردار هستید و قصد به دنیا آوردن فرزندی را دارید چه سوالاتی ممکن است در ذهن شما مرور شود؟
• آیا واقعا شما میخواهید بچه دار شوید؟
• فیزیکی و روانی شما در طول بارداری چگونه خواهد بود؟
• برای اولین بار چگونه با فرزند خود ارتباط برقرار می کنید؟
• آیا شما به راحتی می توانید با خلق و خوی فرزند خود سازگار باشید؟

هر یک از سوالاتی که در بالا ذکر شد ممکن است در طول دوران بارداری بر روی احساسات و افکار فرزند شما تاثیر بگذارد، ظاهرا یکی از این مراحل ، بخشی از زندگی شما و رابطه شما با فرزندتان است. پس از متولد شدن فرزند رابطه ی بسیار نزدیکی بین مادر و فرزند بوجود می آید، زیرا: مادر می تواند با لمس فرزند خود و داشتن تماس فیزیکی احساس نزدیکی بیشتری با فرزند داشته باشد، اما قطعا این قضیه دلیل مناسبی برای پیوند حالات روحی و عاطفی مادر و فرزندش نخواهد بود، این نکته را هم در نظر بگیرید که برخی از مادران به خاطر برخی مشکلات پس از زایمان نمی توانند فرزند خود را بلافاصله بدو تولد در آغوش بگیرند اما بعدها رابطه ی بسیار خوب و نزدیکی باهم داشته اند، بنابراین تماس فیزیکی مادر و فرزند پس از تولد نمی تواند دلیل محکم کننده ای برای برقراری ارتباط عاطفی بین مادر و فرزند باشد.

احساس پشیمانی و گناه:

همانطور که پیشتر گفتیم، هر رابطه ی مادر و فرزند با چالش ها و مشکلات بسیار زیادی ممکن است روبرو شود، که یکی از آنها احساس گناه و پشیمانی مادر پس از زایمان و یا در هنگام بزرگ شدن فرزند می باشد. بسیاری از مادران احساسات و عواطف و حتی واکنش های خود را پس از بارداری پنهان می‌کنند و آرزو می کنند که ای کاش همه چیز متفاوت بود زیرا: آنها از پیامدهای رفتارهای فرزندشان و برقراری ارتباط با آنها واهمه دارند.
و مرتب این را با خود مرور می‌کنید که آیا طرز تفکر و یا واکنش های شما در طول دوران بارداری باعث تاثیر منفی و غیر قابل جبران بر روی خلق و خوی فرزندتان شده آیا شما باعث بروز چنین رفتارهایی هستید؟ شما هنوز نمی توانید خود را ببخشید؟
اگر شما احساس گناه و پشیمانی می کنید باید سعی کنید که خود را ببخشید و به آنچه که اتفاق افتاده فکر نکنید و شرایط را بپذیرید، این نکته را به یاد داشته باشید که شما نیت بدی نداشته اید و به دنیا آوردن فرزندتان بهترین کار ممکن بوده است.
برای اینکه بتوانید با فرزندتان یک رابطه خوب داشته باشید بهتر است با شرایط خود را وفق دهید تا این احساس پشیمانی و گناه به او نیز منتقل نشود، زیرا: این احساس پشیمانی گناه مادر میتواند علاوه بر اینکه بر رفتارهای شما تاثیر مستقیم بگذارد بر روی رفتارهای فرزندتان نیز تاثیر گذاشته و گاهی اوقات ممکن است که او نیز احساس گناه کند.
برای اینکه بتوانید احساس بهتری داشته باشید شاید بهتر باشد نامه ای به فرزندتان بنویسید و تمامی احساسات و عواطف خود را نسبت به مادر شدن بیان کنید این نکته را فراموش نکنید که بهتر است در نوشتن نامه کاملاً صادق باشید و هیچ چیز را سانسور نکنید و آزادانه تمامی عواطف و احساسات خود را بیان کنید، قطعا این کار می تواند از احساس گناه و پشیمانی شما تا حد زیادی کم کند. برای اینکه مادر و فرزند رابطه ی بهتری با یکدیگر داشته باشند بهتر باهم صحبت کنند.
اگر به عنوان یک مادر می خواهید فرزند شما در تمامی جنبه های زندگی از قبیل حالات روحی و عاطفی و دیگر نیازها فرزند خود را تامین کنید و سعی کنید با او رابطه ی نزدیکی داشته باشید، در واقع مادر باید به فرزند خود احساس امنیت و آرامش دهد،تا بتواند به فرزند خود نزدیک تر شود.
بسیاری از مادران نگران این هستند که آیا رابطه ط آنها با فرزندشان رابطه ی درستی است یا نه؟ آیا تمامی امکاناتی که در اختیار فرزندان خود قرار داده ایم درست هستند؟ آیا روش های تربیتی و برقرای ارتباط با آنها درست است؟ در اینباره باید گفت که هیچگونه استاندارد خارجی و دقیقی برای این قضیه وجود ندارد، تنها کافیست با آنها مهربان باشید و در روابط خود با فرزندانتان شاد باشید و سعی کنید این حس شادی و خوشحالی را نیز به آنها منتقل کنید.
یک نکته ی بسیار مهم که مادران نباید در مورد آن عجله کنند این است که: شما باید سعی کنید به آرامی و در طول ۶ ماه اول پس از تولد فرزند خود با او ارتباط برقرار کنید و سعی کنید به او نزدیک شوید، اما نباید عجله کرد زیرا: شش ماه زمان بسیار زیادی برای برقراری ارتباط بین مادر و فرزند می باشد.

امیدواریم مطالبی که در بالا ذکر شد در رابطه با برقراری ارتباط شما وفرزندتان موثر واقع شده باشد و شما بتوانید روابط بهتر و نزدیک تری با فرزندان خود داشته باشید.

منابع:
http://www.kidsdevelopment.co.uk/childsrelationshipwithmother.html
https://www.motherforlife.com/woman/psychology/6507-the-foundation-of-the-mother-child-relationship.thtml

امتیاز شما به مقاله

امتیاز کاربران: اولین نفر باشید!

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن